Η γκρι φωτιά

Η φωτιά είναι πάντα κάτι νέο, ζωντανό, σύγχρονο, από τον καιρό του Προμηθέα  έως ότου άνθρωποι και άστρα γίνουν ένα. Η φωτιά είναι αιώνια και άφοβη. Έχει διάρκεια και παλμό. Είναι το σώμα του νεαρού κοριτσιού, που διψάει για χυμούς σωμάτων, για κραυγές και βόλτες πάνω κάτω, σε όλη την παραλία, ξυπόλυτη, μέχρι το πρωί.
Το γκρι είναι γέρικο, παλιό και  αραχνιασμένο σαν τις εικόνες των μνημάτων. Το γκρι είναι πεθαμένο, στιγμιαίο και παγωμένο. Είναι το παλιό, σαν το μισογκρεμισμένο σπίτι της γιαγιάς, την χορταριασμένη μηχανή του χρόνου που φοβάσαι να βάλεις μπρος, γιατί πάντα θα πηγαίνει πίσω.

Το γκρι δεν σ' αφήνει να δεις τη φωτιά. Δεν σ' αφήνει να την καταλάβεις, να την αφουγκραστείς, να ακούσεις τα σώματα να τσιτσιρίζονται μέσα στην κόλασή της, τις κραυγές και τα ουρλιαχτά που σπεύδουν ασυγκράτητα μέσα από τα μισοπαραλυμένα σαγόνια. Την οχλοβοή από τα πόδια που δε βρίσκουν μέρος να τρέξουν, τα παρακάλια που δε βρίσκουν απόκριση, τις ψαλμωδίες στο όνομα του Κυρίου που δεν είναι παρών. Τα μουγκρητά των αλαφιασμένων ζώων που τρέμουν εξίσου και το πυρ και το ύδωρ, μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα θα λέγαμε απλά. Κι αυτό που σίγουρα δε μπορείς να ακούσεις είναι οι μισοαναμμένες μηχανές των πλοίων και οι μουσικές από τα καταστρώματα και οι χαρές και τα γέλια και ο ήχος της έξαψης από το συναρπαστικό θέαμα, κάτι επιτέλους να σπάσει η πλήξη της κοσμοπολίτικης ζωής.

Όλα γκρίζα, όλα φαινομενικά παλιά, όλα ασύμβατα μεταξύ τους.
Γκρι, στην κουίντα της Ιστορίας, τραβηγμένη μέχρι πέρα, καλά καλά, μπροστά από το κόκκινο της ζωής.