Άλλος αφιερώνοντας τραγούδια κι άλλος την ζωή του·
άλλος γράφοντας ποιήματα κι άλλος το όνομά του σε μια επιτύμβια στήλη·
άλλος ετοιμάζοντας ένα καλό πρωινό κι άλλος τις βαλίτσες για τόπο μακρινό και άγνωστο.
Οι πιο πολλοί δίνουμε ό,τι ζητάμε. Γεμίζουμε τα ποτήρια με το ποτό που μας μεθάει.
Κάποιοι, βέβαια, πιο πάνω ή πιο έξω από τον κόσμο τούτο, περιφέρονται με ένα μπουκάλι βάλσαμο στο χέρι, αναζητώντας τις πληγές τους στα κορμιά των άλλων.
Δεν έχει σημασία.
Η αγάπη, όπως και ο θεός, έχουν το δικό μας πρόσωπο.
Είναι η σύγχυση του κόσμου και η διπλή έλικα - Λουκάς και Ματθαίος οι Watson και Crick, Ιωάννης ο Sigmund - που ανακατεύουν τα πρόσωπα και κάνουν το δικό σου, δικό μου και το άσπρο, μαύρο και το μαύρο, κίτρινο και τη γυναίκα, άντρα και τον άντρα, παιδί και το παιδί, μάνα.
Ακόμα κι έτσι, ακόμα και μέσα από την ψευδαίσθηση, το καλό νικάει το κακό και η αγάπη το μίσος.
Το γλοιώδες ζωύφιο από το βασίλειο των εντόμων, που μετά την αποπνικτική αποτυχία να μεταμορφωθεί σε πεταλούδα, καταστρέφει οτιδήποτε όμορφο για να μη νιώθει μόνο.
Τον εκπεσόντα άγγελο από το βασίλειο της συμπόνοιας, που μετά της οικτρή ήττα του να μετουσιωθεί σε αγάπη, τυφλώνει με το φως που κουβαλά και τα μάτια και τις ψυχές , δίνοντάς τους την ψευδαίσθηση ότι βλέπουν κάτι άλλο πέρα από το απόλυτο κόκκινο, το απόλυτο αίμα.
