Ροζ μελάνι

Πασχίζει η όρασή μου για λίγη ομορφιά

αλλά το ροζ μελάνι στο χέρι

με προσκαλεί στην κόλαση του λάθους.

Τα πρώτα χρόνια έρχεται η διάπραξη.

Μετά ξεχνάς γιατί και πώς είχες χαθεί,

πότε σε μονοπάτια, πότε σε κορμιά,

και έρχεται η διόρθωση.

Μεταξύ ορθού και σφικτήρος

χωράει η οικειότητα του μνηστήρος·

έπεται η ακολουθία του νιπτήρος.

Σήμερα, αύριο, κάποια στιγμή στο μέλλον

ένα σφύριγμα θα είναι η αρχή για κάτι σημαντικό.

Όχι ανόητοι μαραθώνιοι του ''νενικήμεθα''

ούτε ομαδικά όργια

και κρέατα κρεμασμένα στα τσιγκέλια

και σπέρματα να ρέουν από τις πληγές των σωμάτων.

Μόνο βήματα προς τα μπρος και προς τα πάνω

και αγάπη

και σεβασμός

και υπερηφάνεια.

Η πραγματική ομορφιά

δε χρειάζεται πολλες λέξεις για να γίνει αντιληπτή.

Κι όμως, δεν έγραψε

Είχε μπροστά της όλα όσα χρειαζόταν: 
όμορφα, καλοξυσμένα μολύβια καλής μάρκας
και γόμες χωρίς μαυρίλες στις γωνίες·
τριζάτο, πάλλευκο χαρτί,
να της θυμίζει το tabula rasa της εμβρυακής ηλικίας,
αυτό που καλούταν να ξεθάψει·
τα χαλκούνια και τα μαϊτάπια του Εγγονόπουλου,
να της φωτίζουν το πίσω μέρος του ουρανού της·
έναν έξυπνο τίτλο,κόμπο καλό, γερό
να μπορέσει να πιάσει από εκεί το νήμα για το ανάποδο πλέξιμο.
Είχε και άλλα, ισχυρά όπλα·
όνειρά αεράτα να της σπρώχνουν την πρύμνη,
σε ένα πλώρισμα γεμάτο φως και ορίζοντα,
τις εικόνες της ματαιοδοξίας μπροστά στα μάτια
-εύγε και επευφημίες και ζητωκραυγές-
και την ταμπέλα του ευγενούς και του ωραίου
να κρέμεται πάνω από τον σταυρό της
(τα δεύτερα, τρίτα επίθετα της στο libro d'oro της μακαριότητας) .


Της έλειπε, βέβαια, ένα μικρό ''ε'' από το πληκτρολόγιο,
κούτσαινε, αιμορραγούσε, το ατυχές, από τα ανηλεή χτυπήματα,
αλλά δεν θα του χαριζόταν· είχε σκοπό για μεγάλα πράγματα απόψε.

Τόσες σκόρπιες μορφές, ευχές, πληγές και αισθήσεις 
ρίγησαν την πέτσα της όλες αυτές τις μέρες...
'Ολο και κάτι θα σέρβιρε στο χαρτί.

Κι όμως, δεν έγραψε.

Θα φταίει που ήθελε να πηγαίνει πάντα καλοντυμένη.
Είχε ξεχάσει, φαίνεται, πως οι ποιητές μένουν πάντα γυμνοί.

Κυνική διαπίστωση

Τα σκυλιά που ζουν σε σπίτια με νάιλον στη θέση των παραθύρων,

δίπλα σε ανθρώπους που μπαινοβγαίνουν βαριά 

μέσα από ρημαγμένες πόρτες  και πρόστυχα χαλάσματα,

έχουν το πιο συννεφιασμένο βλέμμα απ' όλα τα πλάσματα του κόσμου.

Ξέρουν πως θα μπορούσαν να έχουν μια καλύτερη τύχη,

πολλά κλικ πιο πάνω από την αλητεία.

Το μαντεύουν κοιτώντας από πολύ ψηλά, 

ή από πολύ χαμηλά,

τις νταντάδες ζωσμένες παιδικές ερωτήσεις, 

τις νοικοκυρές που δε χρειάστηκε να δουλέψουν ποτέ

ή άλλες που βούτηξαν τον έρωτα μιας άλλης γυναίκας 

και βηματίζουν πάντα θριαμβεύτριες.

Τα πεζοδρόμια φορτωμένα με δυνατές ρόδες από δυνατά αμάξια 

και δυνατά παπούτσια από δυνατά πόδια.

Τα καροτσάκια της λαϊκής γεμάτα με έναν αιώνιο μόχθο

και μια κρυφή χαρά για τη διαιώνιση του είδους.

Ξέρουν πως θα μπορούσαν να φυλάνε ένα πραγματικό σπίτι,

με πραγματικές απειλές στα σκοτάδια του,

με θησαυρούς μες στα συρτάρια και κούτες στα πατάρια.

Κι όμως, προσέχουν και γαβγίζουν

καιροφυλαχτούν και αντιμετωπίζουν

φαντάσματα, χαλάσματα, σωρούς από ελάσματα

κι ελπίζουν

πως φέρνουν σε πέρας το βαρύ τους φορτίο,

να κάνουν τον αδέσποτο να νιώθει νοικοκύρης,

να κάνουν τον ανίσχυρο να νιώθει αφεντικό.