Κι όμως, δεν έγραψε

Είχε μπροστά της όλα όσα χρειαζόταν: 
όμορφα, καλοξυσμένα μολύβια καλής μάρκας
και γόμες χωρίς μαυρίλες στις γωνίες·
τριζάτο, πάλλευκο χαρτί,
να της θυμίζει το tabula rasa της εμβρυακής ηλικίας,
αυτό που καλούταν να ξεθάψει·
τα χαλκούνια και τα μαϊτάπια του Εγγονόπουλου,
να της φωτίζουν το πίσω μέρος του ουρανού της·
έναν έξυπνο τίτλο,κόμπο καλό, γερό
να μπορέσει να πιάσει από εκεί το νήμα για το ανάποδο πλέξιμο.
Είχε και άλλα, ισχυρά όπλα·
όνειρά αεράτα να της σπρώχνουν την πρύμνη,
σε ένα πλώρισμα γεμάτο φως και ορίζοντα,
τις εικόνες της ματαιοδοξίας μπροστά στα μάτια
-εύγε και επευφημίες και ζητωκραυγές-
και την ταμπέλα του ευγενούς και του ωραίου
να κρέμεται πάνω από τον σταυρό της
(τα δεύτερα, τρίτα επίθετα της στο libro d'oro της μακαριότητας) .


Της έλειπε, βέβαια, ένα μικρό ''ε'' από το πληκτρολόγιο,
κούτσαινε, αιμορραγούσε, το ατυχές, από τα ανηλεή χτυπήματα,
αλλά δεν θα του χαριζόταν· είχε σκοπό για μεγάλα πράγματα απόψε.

Τόσες σκόρπιες μορφές, ευχές, πληγές και αισθήσεις 
ρίγησαν την πέτσα της όλες αυτές τις μέρες...
'Ολο και κάτι θα σέρβιρε στο χαρτί.

Κι όμως, δεν έγραψε.

Θα φταίει που ήθελε να πηγαίνει πάντα καλοντυμένη.
Είχε ξεχάσει, φαίνεται, πως οι ποιητές μένουν πάντα γυμνοί.