Αμαντέους

Τι δε θα 'δινα να είχα μια τόση δα φωτογραφιούλα του Μότσαρτ, να μην αναγκάζεται να με κοιτάει παραπονεμένος με μάτια γεμάτα κλέος, καθώς παίζει το πιάνο του. Το ξέρω, θέλει να φύγει από τη μελέτη του, ψάχνει λόγο κι αφορμή να διώξει το ''θαύμα'' μετά το ''παιδί'', παιδί- θαύμα, παιδί- θύμα, ποια η διαφορά;
Πόθος η σκανταλιά και η ανεμελιά και η αγκαλιά και όχι ο κόπος και το ξόδεμα του πεπερασμένου.
Πόθος και η ατέλεια, πώς να αντέξει κανείς τόση τελειότητα; Κι ένα τόσο δα σημάδι στο αλαβάστρινο προσωπάκι σου, ένα σημάδι της εφηβείας που δικαιούσαι, της κακοπέρασης των παιδιών του αιώνα σου, της λερότητας, των επιδημιών και της άρνησης του καθαρού νερού και του φρέσκου αέρα.
Τι είναι μια τόση δα μικρή φωτογραφία της στιγμής, των αυτόματων φωτογράφων; Δυο λεπτά σε ένα κουβούκλιο, ένας αιώνας σε ένα άλμα . Σάρκα αντί για alma, φως αντί για χρώμα, αλήθεια αντί για μεγαλοπρέπεια.
Μα εσύ εκεί, με δάχτυλα πλήκτρα και πληγές, αδάμαστος και άφθαρτος

Με βιρτουοζιτέ, παίζε μικρέ Αυστριακέ.

.