δίπλα σε ανθρώπους που μπαινοβγαίνουν βαριά
μέσα από ρημαγμένες πόρτες και πρόστυχα χαλάσματα,
έχουν το πιο συννεφιασμένο βλέμμα απ' όλα τα πλάσματα του κόσμου.
Ξέρουν πως θα μπορούσαν να έχουν μια καλύτερη τύχη,
πολλά κλικ πιο πάνω από την αλητεία.
Το μαντεύουν κοιτώντας από πολύ ψηλά,
ή από πολύ χαμηλά,
τις νταντάδες ζωσμένες παιδικές ερωτήσεις,
τις νοικοκυρές που δε χρειάστηκε να δουλέψουν ποτέ
ή άλλες που βούτηξαν τον έρωτα μιας άλλης γυναίκας
και βηματίζουν πάντα θριαμβεύτριες.
Τα πεζοδρόμια φορτωμένα με δυνατές ρόδες από δυνατά αμάξια
και δυνατά παπούτσια από δυνατά πόδια.
Τα καροτσάκια της λαϊκής γεμάτα με έναν αιώνιο μόχθο
και μια κρυφή χαρά για τη διαιώνιση του είδους.
Ξέρουν πως θα μπορούσαν να φυλάνε ένα πραγματικό σπίτι,
με πραγματικές απειλές στα σκοτάδια του,
με θησαυρούς μες στα συρτάρια και κούτες στα πατάρια.
Κι όμως, προσέχουν και γαβγίζουν
καιροφυλαχτούν και αντιμετωπίζουν
φαντάσματα, χαλάσματα, σωρούς από ελάσματα
κι ελπίζουν
πως φέρνουν σε πέρας το βαρύ τους φορτίο,
να κάνουν τον αδέσποτο να νιώθει νοικοκύρης,
να κάνουν τον ανίσχυρο να νιώθει αφεντικό.
